من دارای مدرک کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی از دانشگاه تهران هستم و سال‌هاست که به‌طور حرفه‌ای در حوزه روان‌کاوی فرویدی–لکانی فعالیت می‌کنم. عضو فعال مؤسسه لاکان تورنتو و فروم  بین الملی لکان (IF-EPFCL)در لندن هستم ؛ جایی که به‌طور منظم در سمینارها، گروه‌های خوانش و بحث‌های نظری شرکت می‌کنم. با نزدیک به یک دهه تجربه بالینی و نظری، کار من بر پایهٔ درگیری مداوم با روان‌کاوی لکانی استوار است. در کنار کار درمانی، در حوزهٔ نویسندگی و کیوریتوری تفسیر روانکاوانه ی هنر نیز فعالیت دارم. علاقه‌مندی من در تلاقی روان‌کاوی، هنر و ادبیات قرار دارد—جایی که ناخودآگاه از خلال تصویر، روایت و زبان گشوده می‌شود. در کار درمانی‌ام، از چارچوب لکانی برای کاوش در پیچیدگی‌های میل، سوژگی، و ساختارهای نمادینی بهره می‌برم که زیست روانی را شکل می‌دهند. این رویکرد ریشه در سال‌ها مطالعهٔ نظری و گفت‌وگوهای مداوم با ادبیات و هنر دارد. به‌عنوان کیوریتور روانکاوی هنر، بررسی می‌کنم که چگونه هنرمندان معاصر تعارض‌های ناخودآگاه، امیال و اشکال ژوئیسانس را از خلال آثار خود بیان می‌کنند. متعهد به خلق فضاهایی هستم که در آن روان‌کاوی و هنر بتوانند وارد گفت‌وگویی زنده شوند فضاهایی که امکان اندیشیدنِ نو به هویت، تروما، مهاجرت و سیاست بازنمایی را فراهم آورند. همچنین بنیان‌گذار پروژه پژواک ناخودآگاه (Echoes_unconscious) هستم؛ پروژه‌ای میان‌رشته‌ای که به گفت‌وگو میان روان‌کاوی، هنر و نظریه اختصاص دارد. از طریق پژواک‌ها، در پی آنم که فضایی برای اندیشیدن، شنیدن، و بازآفرینی خلاقانهٔ ناخودآگاه فراهم کنم. مقاله‌ها و نوشته‌هایم نیز ادامهٔ همین مسیر است—آوردن روان‌کاوی به دل گفت‌وگو با ادبیات و فرهنگ، و کاوش در شیوه‌های ظریفی که زبان، تصویر و میل، ابعاد پنهان تجربه انسانی را آشکار می‌کنند.