هدف و رویکرد اکوز
اکوز فضایی برای پژوهش، آموزش و گفت‌وگو در پیوند میان روان‌کاوی، هنر و ادبیات است. در این فضا، آثار هنری و ادبی فرصتی برای تأمل در تجربهٔ انسانی فراهم می‌کنند؛ از میل، رؤیا و بدن تا فقدان، هویت، مهاجرت و نسبت ما با دیگران. هدف ما ایجاد ارتباط میان مفاهیم نظری، تجربهٔ زیسته و آفرینش هنری است؛ ارتباطی که بتواند پرسش‌های تازه‌ای پیش روی ما بگذارد.
پژوهش، نوشتن و ترجمه
با انتشار مقاله‌ها، جستارها و ترجمه‌ها، زمینه‌ای برای مطالعه و تبادل اندیشه فراهم می‌کنیم. توجه ما به خوانش دقیق آثار و مفاهیم، طرح پرسش و بررسی نسبت روان‌کاوی با مسائل هنری، فرهنگی و اجتماعی است.
آموزش و تأمل
کارگاه‌ها، دوره‌ها و گروه‌های خوانش اکوز، مطالعهٔ نظری را با مشاهدهٔ آثار، گفت‌وگو و تأمل شخصی همراه می‌کنند. این برنامه‌ها برای هنرمندان، روان‌کاوان، روان‌شناسان و همهٔ علاقه‌مندان به هنر و تجربهٔ انسانی طراحی می‌شوند.
پروژه‌های هنری و پژوهشی
از طریق پروژه‌های مشترک، امکان تجربه، نوشتن و آفرینش را فراهم می‌کنیم. در این پروژه‌ها، تصویر، روایت و تجربه‌های فردی و جمعی نقطهٔ آغاز کاوش در موضوعاتی مانند حافظه، بدن، تعلق، فقدان و مهاجرت هستند.
گفت‌وگو و همکاری
اکوز بستری برای آشنایی و همکاری میان هنرمندان، درمانگران، نویسندگان و پژوهشگران است. با برگزاری نشست‌ها و شکل‌دادن به همکاری‌های میان‌رشته‌ای، می‌کوشیم فضایی برای تبادل تجربه و گسترش پرسش‌های مشترک ایجاد کنیم.
در مرکز این فعالیت‌ها، توجه به پیچیدگی و یگانگی تجربهٔ هر انسان قرار دارد. اکوز دعوتی است به دقیق‌تر دیدن، شنیدن و خواندن؛ و به اندیشیدن دربارهٔ آنچه هنر و کلام از زندگی فردی و اجتماعی ما آشکار می‌کنند.
شیما غلامرضایی
من شیما غلامرضایی، روان‌درمانگر با رویکرد فرویدی–لاکانی و بنیان‌گذار مؤسسهٔ فرهنگی و هنری اکوز هستم. کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی را در دانشگاه تهران گذرانده‌ام و بیش از یک دهه در حوزهٔ روان‌درمانی فعالیت کرده‌ام. مسیر آموزش روان‌کاوانهٔ من از سال ۲۰۱۴ آغاز شده و با تحلیل شخصی، سوپرویژن بالینی، مطالعه و مشارکت در سمینارها و گروه‌های خوانش ادامه دارد.
در کار بالینی، به شیوهٔ منحصربه‌فرد هر فرد در بیان رنج، میل، روابط و تجربه‌های زندگی‌اش توجه دارم. برای من، روان‌کاوی فضایی برای شنیدن و کاوش در پرسش‌هایی است که در تعارض‌ها، تکرارهای زندگی و آنچه به‌آسانی نمی‌توان به زبان آورد، خود را نشان می‌دهند. این کار بر توجه به کلام فرد، تاریخچهٔ زندگی و نسبت او با دیگران استوار است.
در کنار کار درمانی، به نوشتن، آموزش و پژوهش در پیوند میان روان‌کاوی، هنر و ادبیات می‌پردازم. پرسش محوری من این است که تصویر، زبان و روایت چگونه تجربهٔ انسانی را شکل می‌دهند و آثار هنری چگونه امکان اندیشیدن به بدن، هویت، میل، فقدان و مهاجرت را فراهم می‌کنند. در کارگاه «نقاشی و روان»، این پرسش‌ها را از خلال مواجهه با آثار نقاشی، مطالعهٔ مفاهیم روان‌کاوانه و گفت‌وگو با شرکت‌کنندگان دنبال می‌کنم.
اکوز از همین علاقه شکل گرفته است: فضایی برای پیوند دادن دانش نظری با تجربهٔ زیسته و گشودن گفت‌وگو میان هنرمندان، روان‌کاوان، پژوهشگران و علاقه‌مندان. از طریق کارگاه‌ها، مقاله‌ها، ترجمه‌ها و پروژه‌های مشترک، می‌کوشم فرصتی برای دیدن، خواندن، نوشتن و تأمل در تجربه‌های فردی و جمعی فراهم کنم.
اکنون ساکن زوریخ هستم و مسیر آموزش و فعالیت خود را در ارتباط با محافل بین‌المللی روان‌کاوی ادامه می‌دهم. در برنامهٔ مطالعات پیوستهٔ مؤسسهٔ فرویدی در دوبلین (FLI) حضور دارم و عضو فوروم‌های بین‌المللی حوزهٔ لاکانی (IF‑EPFCL)، مدرسهٔ نوین لاکانی (NLS) و لاکان تورنتو هستم. مشارکت در سمینارها، گروه‌های خوانش و گفت‌وگوهای بالینی این محافل، بخشی از مسیر مستمر آموزش و پژوهش من است.
